Er is een film uit over twee Lemo's, twee lesbische moeders en hun kinderen. Goede recensie! Heeft iemand hem al gezien?

Geen recent artikel maar wel leuk om te lezen!

Eigenlijk ken ik niet veel roze moeders uit het verleden, maar ik kwam een verhaal tegen dat daar wel over gaat, vermoed ik zo.
Jammer dat het niet zo goed afloopt!

http://www.leidenarchief.nl/home/collecties/uw-verhalen/verhaal/id/82

Dit weekend las ik in de krant de volgende kop: Homoseksualiteit is natuurlijk een afwijking.

Een geweldig stukje van René Diekstra, die zegt dat het natuurlijk een afwijking is. Net als linkshandig zijn. Het komt allebei niet vaak voor en is in een belangrijke mate biologisch bepaald.

Het grappige is dat linkshandig zijn vroeger als ‘eng ‘werd gezien. Het werd afgestraft en afgeleerd en afgekeurd. Waarom? Linkshandig werd (bijgeloof) geassocieerd met de duivel.  (Sinister betekent in het Latijn trouwens links… en zie de huidige betekenis van sinister… In het Frans is sinistre zelfs ramp en onheil.)

Geen weldenkend mens denkt nu nog dat een linkshandig kind relaties heeft met duivel, maar helaas er nog wel bijgelovige mensen die denken dat homoseksualiteit griezelig, gevaarlijk en immoreel is. Achterlijke priesters die gelovige homo’s sacramenten weigeren… Volgens Diekstra zijn ze psychologisch onvolwassen, en bijgelovige angsthazen!

Allemaal een gelukkig nieuwjaar. En vooral veel goede vrienden en vriendinnen gewenst, want soms denk ik: daar heb je meer aan dan aan familie!

Waarom deze verzuchting? We hadden een kerstdiner bij mijn ouders en mijn broer was daar ook; hij is gescheiden en zorgt parttime voor zijn kind. Nu heeft hij problemen met zijn gezondheid en omdat hij zich zorgen maakt, wil hij dingen regelen. Prima natuurlijk. Hij wilde graag dat iemand er voor zijn dochter is als hij er niet meer zou zijn. (Klinkt wat dramatisch, maar zo hij is hij altijd. Hij denkt altijd dat hij dood gaat.) Op zich is het goed om zoiets te regelen, dus ik bood aan om dat een soort toeziend voogd te worden oid. Hij keek me twijfelend aan.

"Ja, dat zou wel kunnen natuurlijk. Maar ik heb liever niet dat ze bij je in huis komt. Ik wil toch dat ze in een normaal gezin opgroeit!"

Jawel, een normaal gezin! Zoals hij en zijn vrouw hebben, ruzie over en weer, elkaar slaan. Zij schopte onlangs zo hard tegen zijn deur dat ze een gebroken voet had, want hij deed niet snel genoeg open. En hij heeft een detective ingehuurd omdat hij vermoedt dat ze een clandestiene vrijer heeft. Zo’n normaal gezin dus.

*Krijs!*

We hadden een afspraak met een ander Lemo stel (lemo = lesbische moeders). Zij hadden een grappig verhaal. Hun twee kinderen zijn al wat groter en kregen op school een vragen forumulier voor het een of andere onderzoek. Natuurlijk werden er ook vragen gesteld over de gezinssituatie. Vragen over vader en moeder.

"Maar ik heb twee moeders," had de ene zoon gezegd.

"Maakt niet uit, dan maak je van een van de twee je vader."

Dat had hij gedaan en natuurlijk waren zijn moeders zeer benieuwd wie ‘vader’ was geworden. Hun leven is niet zo rolpatronig. De een werd meer dan de ander, maar de ander is weer veel stoerder en technischer. Maar de laatste kookt weer vaker, terwijl de eerste …  Etc etc.

En het antwoord? Heel simpel, de moeder was diegene uit wie hij geboren was. Vader was automatisch de ander.

En ja hoor, bij het tweede kind was het precies andersom, maar die had ook een andere natuurlijke moeder. Niks geen rolpatronen, gewoon biologie. Simpel toch?

Naast ons woont een buurjongetje. Hij is acht jaar en speelt soms met Mirke, bij gebrek aan meer kinderen in de buurt. Mij zag hij het vaakst, want ik ben overdag vaker thuis. De eerste keer dat hij Tessa zag, keek hij ons verbaasd aan.

"Is dat een tante van Mirke?"
Het klonk alsof hij het bijzonder vreemd vond dat er hier een tante rond zou lopen.
"Nee, Mirke heeft twee moeders," legde ik uit.
"Heeft ze geen vader?" vroeg hij misprijzend.

"Jawel, maar die woont ergens anders."

"Zeker een scheiding of zo," zei de buurjongen eigenwijs. Ik vond het tijd voor wat voorlichting worden.
"Nee hoor, twee vrouwen kunnen ook samen gaan wonen en besluiten om een kindje te krijgen. Dan vragen ze aan een goede vriend om hij hen wil helpen."
Hij keek me aan alsof hij het helemaal begreep.
"Dat ga je met z’n drietjes vrijen…."
"Nee, dat niet. Het kan ook met een spuitje."
Ik overwoog om het hele verhaal te vertellen, maar hield me in. Dadelijk kregen we boze buren aan de deur met de opmerking dat ze hun eigen kind toch liever zelf wilden voorlichten. Dat zou ik me wel voor kunnen stellen. Maar ja, een halve voorlichting werkt natuurlijk ook niet. Buurjongen keek me vorsend aan.
"Mag ik je arm zien?"
"Waarom?"
"Zo’n spuit laat vast een heel groot litteken na."
"Nee, dat gaat anders, maar dat leggen je ouders je nog wel uit…"

Die avond moest Tessa erg lachen bij het idee dat Mirke door de spuit in mijn bloedbaan terecht was gekomen om vervolgens in de baarmoeder te settelen!

We zijn alweer enkele maanden met ons viertjes. Nog bedankt voor alle reacties, de meesten wilden natuurlijk weten hoe onze dochter heet. Het is Aniek geworden. We wilde per se iets met een k erin, dat vinden we stoer… Ach, zo heeft iedereen zijn bijgeloof.

Mirke vertelde op de speelzaal dat haar zusje Gerda heette. Dus werd ik hartelijk gefeliciteerd met Gerda. Nu heet de moeder van Tessa zo, dus ik begreep er helemaal niets van. De spraakverwarring werd opgelost, maar ik begrijp nog steeds niet hoe Mirke bij die naam kwam.

(Met kerst zei ze overigens nog dat ze Jezus wel een mooie naam voor de baby vond, maar dat is het niet geworden, dat begrijpen jullie vast wel.)

Aniek is overigens wel een huilbaby. Overdag lief en glimlachend, alles is best, en ‘s nachts is het brullen en valt ze bijna niet te troosten. Tot we ontdekten dat ze in de wandelwagen wel heerlijk slaapt. Dan gaat ze na de laatste voeding alsnog in haar bedje en dat gaat beter. Het is echter wel vreemd als je een baby niet echt kan troosten of afleiden.

Mirke is superlief. Ze zit naast haar bij het wipstoeltje en zingt zelfverzonnen liedjes voor haar. Ze hoort haar zusje eerder huilen dan wij.

Toch nog een minpuntje
Het valt me op hoe anders de ouders van Tessa reageren op Aniek. Veel enthousiaster en vrijgeviger dan ze ooit bij Mirke waren. Moeilijk vinden we dat. Mirke merkt hier natuurlijk nog niets van, dus we hopen dat dat gedrag wegebt. Maar stel nou dat het blijft? Moeten we er dan over praten? Of gewoon maar accepteren?
We spraken erover met een ander stel dat dezelfde problemen heeft. Of eigenlijk nog erger. Het ene kind krijgt wel geld voor zijn verjaardag (voor de bankrekening) en de andere niet. De ouders doen niet moeilijk, die storten zelf het andere bedrog op de rekening van het kind dat van de ‘grootouders’ niks krijgt.
Ik vind het zo onsympathiek! Als een stel een kind adopteert, doet iedereen de grootste moeite om te bewijzen dat dat kind erbij hoort. Niemand zal het in zijn hoofd halen dat kind te discrimineren.

Maar met roze kinderen van verschillende moeders is dat blijkbaar anders.
Onbegrijpelijk.

De mensen die zich afvroegen waarom ze zo weinig van ons hoorden hier op deze site, mogen gerust zijn. Maar Tessa wilde graag deze zwangerschap in alle rust beleven. En dan pas ik me natuurlijk aan. Misschien was het ook een beetje bijgeloof.

Maar het goede nieuws mag ik natuurlijk wel vertellen. Dat we vanaf vandaag een gezinnetje zijn met twee dochters. Vannacht is ze geboren en alles ging goed. Het was natuurlijk een spannende periode, met vele controles die elke keer weer lieten zien dat alles in orde was. Tessa is ook gewoon thuis bevallen. En toen zij doodmoe was en even bijkwam, had ik ons tweede kindje in mijn armen. Ik legde het aan en jawel hoor, ik had melk! Hoe vind je die, na al die tijd? Het was natuurlijk niet veel, maar wie weet komt het wel op gang, toch handig! Ik vind het zo heerlijk! En daarna ging ze natuurlijk naar Tessa voor de echte maaltijd.

Is dit uniek? Of kennen meer vrouwen dit?

Mirke was trouwens vreselijk lief. Terwijl Tessa weeen had, kwam hij met al haar knuffels naar ons bed toe en schikte die om haar heen. Voor de steun. Zo schattig. Alleen haar beer moest bij haar blijven.

We wonen inmiddels in ons nieuwe huis en dat bevalt heel goed. Bomen en sloten, veel groen, een molen. En toch in tien minuten in de stad.  Hier zie ik onze meiden wel opgroeien.

Af en toe zal ik hier nog wel iets schrijven over hoe het verder gaat. Met name de ‘roze’ ontwikkelingen, want daar is deze site eigenlijk voor begonnen. En dan is er toch heel wat veranderd. Zo heeft Mart zijn ouders gebeld en die komen morgen al kijken. 

Alles went.

Ook een familie zonder een vent.

Het was een emotionele maand, deze eerste december waarbij we onze drielingen moesten gedenken.
Met Sinterklaas had ik voor Tessa drie kleine gouden engeltjes gekocht voor in de kerstboom. Natuurlijk gaf ik die pas toen Mirke al naar bed was. Tessa moest er erg om huilen, maar ze was er ook heel blij mee.
Toen we een kerstoom kochten, hingen we allemaal een engeltje in de boom, en zo waren onze meisjes er alle dagen bij. Het zal wel heel moeilijk zijn om ze over een paar dagen uit de boom te halen, maar zo is het leven. Altijd weer afscheid nemen.
Op de dag na kerst zijn we naar het strand geweest, we hadden drie gele bloemen bij ons. We schreven hun namen in het zand en zagen hoe de zee hen weer wegspoelden. Daarna dronken we hete koffie met warme appeltaart, want het was ook een beetje hun verjaardag.
De baby in Tessa’s buik vergoedt natuurlijk veel en maakt de pijn minder fel.
Al met al zal het wel een goed 2008 worden. Een nieuw huis, een nieuwe baby en een nieuw begin.Allemaal de goede wensen!